Er werd gekoerst vanaf de start. Hierdoor bleef het op enkele ontsnappingen na, met onder anderen Danny van Poppel, tot aan het Bos van Wallers relatief gesloten. In het Bos sloeg het noodlot toe voor Van Aert. Hij moest door materiaalproblemen van fiets wisselen. Vervolgens ging hij ook nog hard onderuit, wat behalve een beurs lichaam ook in schakelproblemen resulteerde. Na een lange achtervolging kwam de Vlaming terug in de kop van de koers. Daar trok hij ten aanval met Sagan, Lampaert, Politt, Vanmarcke en de latere winnaar Gilbert. Vlak voor de Carrefour de l’Arbre betaalde Van Aert de tol en moest hij de kop laten gaan.

“Ik ben helemaal leeg. De laatste twintig kilometer waren echt een hel. Ik ben heel diep moeten gaan,” aldus de leeg gestreden Van Aert. “Ik wilde nog voor de zesde plaats gaan, maar de energie vloeide zo uit mijn benen. Dan weet je dat het voorbij is. Ik heb door mijn pech in het Bos en vervolgens mijn valpartij veel energie verbruikt om terug te keren. Door de val kon ik ook mijn buitenblad niet gebruiken waardoor ik de finale op het binnenblad reed. Jammer, maar ook dat is koers. Ik had heel goede benen en wilde er echt voor gaan. Het mocht niet zo zijn, maar ik zit hier wel in veel gelukkigere omstandigheden dan vorig jaar na deze koers. Ik had Michael (Goolaerts) graag met een topklassering willen eren. Ik ga zeker terugkomen om proberen te winnen.”

Mike Teunissen was blij met zijn toptienplaats. “Het was een lastige koers. Het was erg afzien de hele dag. Ik voelde me goed en kon in het wiel meesluipen. Ik heb zoveel mogelijk geprobeerd af te stoppen voor Wout. Dat is aardig gelukt. Ik ben blij dat ik hier in de top tien eindig en mijn sprint was ook prima.”

Ploegleider Nico Verhoeven was trots op de vechtlust van zijn ploeg. “We hebben gevochten voor wat we waard zijn, maar er had meer ingezeten. Dat is koers en het is zoals het is. Door de tegenslag heeft Wout veel krachten verspild. Dat hij überhaupt nog in de beslissende ontsnapping zat, is lovenswaardig.”