Vanmarcke elfde in Roubaix na pech
Sep Vanmarcke is zondag als elfde geëindigd in Parijs-Roubaix. John Degenkolb van Giant-Alpecin schreef de 113e uitvoering van de Hel van het Noorden op zijn naam.
Sep Vanmarcke is zondag als elfde geëindigd in Parijs-Roubaix. John Degenkolb van Giant-Alpecin schreef de 113e uitvoering van de Hel van het Noorden op zijn naam.
Vanmarcke werd tot laat in de wedstrijd bijgestaan door zijn ploeggenoten. De kopman hoefde lange tijd geen trap in de wind te doen vanwege inspanningen van zijn teamgenoten, maar toch ging het in de finale mis. Op ongeveer 20 kilometer van de streep, direct na een versnelling op sector 6 Bourghelles, reed Vanmarcke lek.
Tom Van Asbroeck en Maarten Wynants brachten de Belg terug in de groep der favorieten, maar de extra inspanning maakte de zaken er niet makkelijker op voor Vanmarcke. Toen Degenkolb bij Lampaert (Etixx) en Van Avermaet (BMC) in de laatste tien kilometer aansloot en even later eerst Zdenek Stybar (Etixx), en een groepje met onder meer Lars Boom (Astana), moest Vanmarcke passen.
“Precies op het moment dat ik mijn finale begon, reed ik lek”, blikte Vanmarcke terug. “Ik had net de groep gesplitst met een aanval en voelde me goed. Ik wilde nog een keer alles geven en had het idee dat er dan niet veel mannen zouden overblijven. Het lot besliste echter anders, zoals wel vaker dit voorjaar.”
Voorjaar van de pech
Vanmarcke had voorafgaand aan het seizoen goede hoop dat hij kon meestrijden om een klassiekerzege, maar telkens gooide pech roet in het eten.
“Elke keer dat het moest gebeuren dit voorjaar, overkwam me wat. Het is eigenlijk een heel vervelend voorjaar geweest, het was het voorjaar van de pech. Ik ben sterker geworden, maar heb het nergens kunnen laten zien.”
Eervol ten onder
Vanmarcke bedankte na afloop zijn teamgenoten. “De ploeg heeft super gereden. Gelukkig waren Tom en Maarten er nog toen ik lek red, dankzij hen kon ik weer aansluiten. Door mijn reuze inspanning kon ik vervolgens echter niet veel meer dan achtervolgen. In de sprint heb ik nog geprobeerd het maximale eruit te halen. Dat enkel Kristoff mij klopt, is geen schande. Ik ben eervol ten onder gegaan.”
Nico Verhoeven
Vanmarcke werd tot laat in de wedstrijd bijgestaan door zijn ploeggenoten. De kopman hoefde lange tijd geen trap in de wind te doen vanwege inspanningen van zijn teamgenoten, maar toch ging het in de finale mis. Op ongeveer 20 kilometer van de streep, direct na een versnelling op sector 6 Bourghelles, reed Vanmarcke lek.
Tom Van Asbroeck en Maarten Wynants brachten de Belg terug in de groep der favorieten, maar de extra inspanning maakte de zaken er niet makkelijker op voor Vanmarcke. Toen Degenkolb bij Lampaert (Etixx) en Van Avermaet (BMC) in de laatste tien kilometer aansloot en even later eerst Zdenek Stybar (Etixx), en een groepje met onder meer Lars Boom (Astana), moest Vanmarcke passen.
“Precies op het moment dat ik mijn finale begon, reed ik lek”, blikte Vanmarcke terug. “Ik had net de groep gesplitst met een aanval en voelde me goed. Ik wilde nog een keer alles geven en had het idee dat er dan niet veel mannen zouden overblijven. Het lot besliste echter anders, zoals wel vaker dit voorjaar.”
Voorjaar van de pech
Vanmarcke had voorafgaand aan het seizoen goede hoop dat hij kon meestrijden om een klassiekerzege, maar telkens gooide pech roet in het eten.
“Elke keer dat het moest gebeuren dit voorjaar, overkwam me wat. Het is eigenlijk een heel vervelend voorjaar geweest, het was het voorjaar van de pech. Ik ben sterker geworden, maar heb het nergens kunnen laten zien.”
Eervol ten onder
Vanmarcke bedankte na afloop zijn teamgenoten. “De ploeg heeft super gereden. Gelukkig waren Tom en Maarten er nog toen ik lek red, dankzij hen kon ik weer aansluiten. Door mijn reuze inspanning kon ik vervolgens echter niet veel meer dan achtervolgen. In de sprint heb ik nog geprobeerd het maximale eruit te halen. Dat enkel Kristoff mij klopt, is geen schande. Ik ben eervol ten onder gegaan.”
Nico Verhoeven
Ploegleider Nico Verhoeven baalde direct na de koers van de pech bij zijn kopman.
“We waren met Sep op weg naar een goed resultaat, maar hij reed op een slecht moment lek en in een wedstrijd als Roubaix kun je gewoon geen pech hebben. Door de extra inspanning kon hij later niet meer zijn ding doen. Met ook Tom en Maarten deden we tot diep in de finale met drie man mee, maar door de lekke band van Sep moesten zij zich opofferen.”
