Is het besef inmiddels ingedaald dat jullie wereldkampioen zijn? 
Viktória: "Ik kan het nog steeds niet helemaal geloven. Het is zo bizar om jezelf wereldkampioen te mogen noemen. Ik heb vorige week het EK in de regenboogtrui mogen rijden en daar heb ik onwijs van genoten. Als ik de regenboogtrui zie, denk ik meteen weer terug aan die dag en krijg ik een glimlach op mijn gezicht."
Ashlin: "Het voelt nog steeds heel onwerkelijk. Na het WK ben ik meteen doorgevlogen naar Los Angeles om me voor te bereiden op het WK Baanwielrennen, dus om eerlijk te zijn, heb ik ook nauwelijks de tijd gehad om het allemaal te laten bezinken. Eigenlijk voelt het nog steeds als een droom."

Jullie hebben allebei jullie eigen verhaal over de wedstrijd. Om met jou te beginnen, Ashlin. Verliep de wedstrijd precies zoals je vooraf had bedacht?
Ashlin: "Mijn plan was om vroeg in de wedstrijd ten aanval te trekken. Ik wist dat het lastig zou worden om de sterkste renners op de klimmetjes te volgen, dus wilde ik proberen vooruit te komen en mijn kans te grijpen als die zich voordeed. Het tempo lag meteen vrij hoog en er waren veel sterke renners die probeerden weg te komen. Ik was uiteindelijk de laatste die de oversteek naar de kopgroep maakte. Met vijf renners vooraan leek dat een mooie situatie, al dacht ik ook even: met nog 120 kilometer te gaan is dit misschien wel heel vroeg. Tegelijkertijd voelde ik me goed en besloot ik ervoor te gaan."

Wanneer kwam het moment dat je dacht: ik ga het solo proberen?
Ashlin: "Naarmate de wedstrijd vorderde, groeide het vertrouwen. Ik voelde dat ik nog veel energie over had en dat ik goed mee kon met de andere renners. Daardoor begon ik steeds meer te geloven dat we het tot diep in de wedstrijd vol konden houden. Op dertig kilometer van het einde versnelde ik en reed ik in mijn eentje vooruit. Eerlijk gezegd heb ik lange tijd niet gedacht dat ik het solo tot de finish zou kunnen volhouden. Pas halverwege de laatste ronde begon ik erin te geloven. Ik keek achterom, zag dat ik nog steeds een mooie voorsprong had en besefte ineens: dit zou weleens kunnen lukken. Dat was een heel bijzonder, bijna onwerkelijk gevoel."

Hoe moeilijk is het om in de laatste ronde koel te blijven?
Ashlin: "Ik moet zeggen dat ik mezelf goed onder controle had. Ik bleef in het moment en wist precies wat ik moest doen. In de laatste ronde kreeg ik gewoon kippenvel vanwege alle fans langs de kant. Met nog vijf kilometer te gaan, begon het besef langzaam in te dalen: holy shit, ik ga dit gewoon winnen. Je ziet me op een gegeven moment ook glimlachen naar de camera. Dat was een heel bijzonder moment."

Hoe ging dat bij jou Viktória?
Viktória: "Ik voelde me de hele wedstrijd erg goed. In mijn hoofd was ik vooral bezig met het vormen van een klein groepje en probeerde ik aan te vallen om de sprinters eraf te rijden. Isabella (Holmgren) dacht daar hetzelfde over en uiteindelijk bleven we met z’n tweeën over. Op een van de zwaarste klimmetjes van het parcours versnelde Isabella. Ik wist dat dit een belangrijk moment in de wedstrijd zou worden. Ik dacht: als ik hier kan volgen en de klim goed doorkom, maak ik misschien kans om deze wedstrijd te winnen."

Jullie kwamen uiteindelijk met z’n tweeën de finishstraat binnen. Hoe zenuwslopend waren die laatste meters?
Viktória: "Ik had veel vertrouwen in mijn sprint, al weet je natuurlijk dat er in een sprint altijd van alles kan gebeuren. Ik probeerde in mezelf te blijven geloven en me te focussen op een goede sprint. Isabella ging vrij vroeg aan. Ik wist dat haar eerste versnelling niet extreem explosief was, dus ik probeerde direct op haar wiel te springen. Met nog maar een paar meter te gaan, voelde ik dat ik haar voorbij kon steken. Gelukkig lukte dat en kon ik de sprint naar mijn hand zetten."

Wat ging er door jullie heen toen jullie de regenboogtrui voor het eerst aantrokken?
Viktória: "Het was altijd al een droom om de regenboogtrui te mogen dragen. Ik keek vroeger samen met mijn familie naar de WK-zeges van Peter Sagan. Sindsdien heb ik die trui altijd heel bijzonder gevonden en wilde ik hem zelf ook ooit winnen. Ik ben ontzettend blij dat het me gelukt is."
Ashlin: "Dat was een moment dat ik nooit meer zal vergeten. Het was heel gaaf om op het podium te staan met al die mensen die daar stonden."

Hoe bijzonder was het dat je familie daar aanwezig was, Ashlin?
Ashlin: "Dat was heel speciaal. Het gebeurt niet vaak dat ze bij mijn wedstrijden kunnen komen kijken, omdat de meeste wedstrijden in Europa zijn en zelden in Noord-Amerika. Dit was voor hun een once-in-a-lifetime opportunity. Dat ik onder toeziend oog van mijn familie en vrienden mijn beste en mooiste prestatie heb kunnen neerzetten, is iets wat ik nooit zal vergeten."

Wat kwam er na de wedstrijd allemaal op jullie af?
Viktória: "Na de podiumceremonie was het tijd voor de pers. Eerst had ik allerlei televisie-interviews en daarna nog een persconferentie. Dat duurde bij elkaar bijna twee uur. Ik heb er vooral van genoten en het allemaal bewust proberen mee te maken. Daarna was het heel mooi om het moment ook met mijn ploeggenoten te kunnen vieren. Zij hebben me geholpen om dit grote doel te bereiken en stonden na afloop voor het podium om mijn overwinning van dichtbij mee te maken."
Ashlin: "Om eerlijk te zijn, is het voor mij één grote waas geweest. Er kwam zoveel op me af dat ik me niet eens alles precies kan herinneren. Eerst was er de podiumceremonie, daarna volgden de interviews en vervolgens hebben we in het hotel met het hele team een toast gedaan. ’s Avonds heb ik met mijn familie nog wat gegeten. Het waren 24 gekke uren."

Jullie zullen ongetwijfeld overspoeld zijn met felicitaties. Welke reactie is jullie het meest bijgebleven?
Ashlin: “Een van de eerste berichten die ik zag, was van Wout. Dat vond ik echt heel gaaf, dat had ik totaal niet verwacht. Ik volg Wout al sinds ik jong ben en heb ontzettend veel bewondering voor hem. Ik heb dit seizoen al een paar keer met hem mogen samenrijden en dat was een geweldige ervaring. Hij is een grote inspiratiebron voor mij.”
Viktória: “Marianne stuurde me zowel voor als na de wedstrijd een berichtje. Dat betekende echt veel voor me. Ze gaf me advies en moedigde me aan om in mezelf te geloven. Ik vind het heel bijzonder dat iemand als Marianne op zulke momenten aan mij denkt. Zij weet natuurlijk als geen ander wat ervoor nodig is om op dit niveau te presteren. Ze is niet alleen meervoudig wereldkampioene, maar ook een heel fijn persoon en een geweldige teamgenoot.”

Hebben jullie naar elkaars race gekeken?
Ashlin: "Ja, ik vond het fantastisch om te zien. Viktória en Isabella waren de twee sterksten in koers en maakten er een bloedstollende finale van. Ik vond het knap dat ze in de sprint aan het langste eind trok."
Viktória: “Ik zat vol bewondering te kijken hoe Ashlin vanuit de kopgroep aanviel en solo over de finish kwam. Het is heel bijzonder dat we allebei wereldkampioen bij de beloften zijn geworden en bij dezelfde ploeg rijden."

Tonen jullie prestaties aan dat Team Visma | Lease a Bike een goede plek is om je door te ontwikkelen?
Ashlin: "Zeker weten! Er zijn in het verleden al zoveel jonge renners geweest die successen hebben behaald en vanuit het Development Team zijn doorgestroomd naar de A-ploeg. Ik vind het heel inspirerend om in een team te zitten met renners die op zo’n hoog niveau presteren en de grootste wedstrijden hebben gewonnen. Doordat je ze kent en er zelf mee rijdt, voelt het steeds realistischer dat jij zelf ook zulke resultaten kunt bereiken."
Viktória: "Ik denk dat het team heel goed weet hoe het jonge renners moet begeleiden en helpen om zich verder te ontwikkelen. Dat we als team zowel bij de mannen als bij de vrouwen een wereldkampioen hebben, is daar een mooi bewijs van. Het team biedt jonge renners de juiste omgeving en ondersteuning om stappen te zetten en door te groeien naar het hoogste niveau. Het is mooi om daar zelf onderdeel van te zijn."