“Het is ongelofelijk”, reageert Barry na afloop. “Op dit moment is het moeilijk te bevatten wat er precies is gebeurd. Ik ging vroeg in de wedstrijd in de aanval omdat ik vreesde dat ik de betere klimmers niet zou kunnen volgen op de klim. Uiteindelijk wist ik iedereen achter me te houden. Dit voelt onwezenlijk.” 

Om negen uur Canadese tijd ging de beloftenwegrit op het WK van start. Na het startschot in Montréal maakte Barry deel uit van de vroege vlucht. Samen met vier anderen wist hij een eerste kloof van betekenis te slaan. Achter hen werd het peloton stelselmatig uitgedund op de beklimming van de Voie Camillien-Houde. Ondanks enkele tempoversnellingen van de favorieten bleef de voorsprong van het vijftal vooraan rond de 45 seconden schommelen. 

Met nog vier lokale ronden te gaan versnelde Kristian Egholm in de kopgroep. Alleen Barry kon de Deen volgen. Op dertig kilometer van de finish liet Barry zijn medevluchter achter. De jarige Amerikaan, die opgroeide in Canada, was toen al zo'n honderd kilometer in de aanval. Ondanks de druk van de achtervolgers hield Barry zijn solo vol. Hij soleerde uiteindelijk naar de wereldtitel in zijn eerste seizoen als belofte. 

“Ik begon er pas echt in te geloven bij het ingaan van de laatste ronde”, zegt Barry. “Na de slotklim had ik nog een mooie voorsprong, maar ik kon het nauwelijks bevatten. Telkens als ik de finish passeerde, zag ik het verschil met de achtervolgers. Ik verwachtte steeds dat de kloof kleiner zou worden, maar op de een of andere manier kon ik het volhouden.” 

“Het is speciaal dat ik dit moment kan delen met mijn vrienden en familie. De bekende gezichten langs de kant gaven me enorm veel motivatie. Het was dan ook een halve thuisrace voor me. Ik hoorde zelfs af en toe mijn hond blaffen langs het parcours. Ik ben enorm dankbaar voor de steun van iedereen vandaag”, besluit een glunderende Barry.