Het peloton vertrok in regenachtige omstandigheden voor ruim tweehonderd kilometer koers, met onderweg achttien keer een lokale ronde. Met drie pittige hindernissen was het parcours een kolfje naar de hand van de renners met klimmersbenen.

Nadat het tempo na een relatief rustige openingsfase richting het eind flink de hoogte in werd gejaagd, moest Laporte in eerste instantie de rol lossen. De Fransman vond later echter weer aansluiting bij de groep waarin ook Benoot had postgevat. In de laatste lokale ronde moest Laporte alsnog definitief afgeven, waarna Benoot in een van de groepjes achter winnaar Adam Yates naar de elfde plaats reed.

“Ik kwam net een paar procentjes tekort om te strijden voor het podium”, vertelt Benoot na afloop van de eendagskoers. “De barre weersomstandigheden in combinatie met het lastige parcours maakten het tot een wedstrijd voor de pure klimmers. Tot in de slotronde voelde ik me heel goed. In de laatste tien kilometer zat ik op mijn limiet. Toen Yates demarreerde kon ik helaas niet volgen. Even leek het erop dat ik nog voor de derde plaats reed, maar de tank was leeg aan het eind van de koers. Een toptienklassering zat erin, maar helaas eindig ik er net één plaatsje buiten.”

Benoot kijkt desalniettemin met een bevredigend gevoel terug op het Canadese tweeluik. “Het was voor mij al weer zes jaar geleden dat ik deze koersen voor het laatst heb gereden. Het is een mooie ervaring om hier te rijden. Bovendien is het vast een goede opmaat voor het WK van 2026, dat hier in Montréal zal plaatshebben. Ik ben in de afgelopen twee koersen tot de conclusie gekomen dat de conditie in orde is richting de slot van het seizoen. Dat is een prettige constatering. Hopelijk kan ik het wielerjaar de komende weken op een mooie manier afsluiten.”