De langste rit van de Tour, van Vierzon naar Le Creusot, stond in de beginfase bol van de aanvalsdrift. Team Jumbo-Visma mengde zich met Van Aert, Mike Teunissen en Tony Martin in de debatten en wilde zich in de vlucht van de dag knokken. Een grote groep van 29 renners, met Van Aert en Teunissen, wist zich af te scheiden en kreeg een maximale voorsprong van om en nabij de zeven minuten.

In de heuvelachtige finale spatte de kopgroep meermaals uiteen. Mohoric bleek de sterkste uit de omvangrijke groep en rondde een solo knap af. Van Aert kwam als achtste over de streep, vlak achter de drager van de gele trui, Mathieu van der Poel.

Van Aert vond het na afloop logisch dat Van der Poel hem niet zomaar liet gaan. “Mijn doel was om in de vlucht van de dag te geraken, voor de etappeoverwinning te gaan en wat tijd te pakken in het klassement. Ik was in de vlucht Mathieu zijn grootste concurrent, dus dan laat hij mij natuurlijk niet wegrijden. In de laatste kilometers hadden we een prima samenwerking. Ik sta nu op een mooie tweede plaats. Eerst herstellen en dan kijken wat er morgen allemaal nog in het vat zit en of ik alsnog een gooi naar het geel kan doen.”

De Belgisch kampioen voelt mee met zijn zwoegende kopman. “Primoz zette in de tijdrit echt een topprestatie neer. Dat was indrukwekkend. Het is jammer om hem zo te zien lijden, maar zo’n etappe als vandaag helpt dan zeker niet mee.”

Ploegmaat Steven Kruijswijk zei dat de kopman niets is te verwijten. “In de tijdrit heeft hij alles gegeven, maar je ziet dat hij echt pijn heeft. Dan is zo’n harde koers als vandaag niet echt bevorderlijk. We hoopten dat hij er doorheen zou komen, maar nu zie je dat dat niet realistisch was. Ik had ook geen superdag, maar zat er met Jonas Vingegaard nog goed bij.”

Ploegleider Frans Maassen gaat vanavond, met het team, de balans opmaken. “We hadden vooraf gehoopt dat Primoz kon overleven, maar op het einde had hij het heel zwaar. We gaan vanavond plannen maken voor de komende bergetappes, maar het klassement lijkt me voor Primoz helaas over en uit. Dat is pijnlijk, maar wel realistisch.”