Gelijk vanaf de start kozen Jorgenson en Kelderman, samen met onder meer Christophe Laporte, het hazenpad. Op de Cime de la Bonette, met de top op ruim 2800 meter boven zeeniveau, vatte het tweetal post in een sterke groep van zes. 

Op de eerste stroken van slotklim Isola 2000 besloot Jorgenson een aanval te plaatsen, nadat Kelderman in de voorbije tientallen kilometers een hoop werk voor zijn rekening had genomen. De Amerikaan liep stukje bij beetje verder uit op onder meer de sterke klimmers Richard Carapaz en Simon Yates.

In de groep der favorieten kon Pogacar zich intussen niet langer inhouden. De klassementsleider reed kilometer voor kilometer een hap van de voorsprong van Jorgenson af. Met de slotkilometer in zicht werd de Amerikaan van Team Visma | Lease a Bike dan toch overvleugeld door de ontketende Sloveen. Twee minuten daarachter reageerde Vingegaard sterk op een aanval van concurrent Remco Evenepoel, met wie hij uiteindelijk gebroederlijk de streep passeerde op de top van het ski-oord.

“Natuurlijk ben ik teleurgesteld. Ik was er zo dichtbij”, zijn de eerste woorden van Jorgenson na de finish. “Vorig jaar kwam ik ook al heel dicht in de buurt van een etappezege. Ik heb er vandaag alles aan gedaan, maar het mocht uiteindelijk niet zo zijn. Ik reed heel gefocust en wilde er alles uit persen. Toen ik hoorde dat Pogacar in het slot dichterbij kwam, voelde ik de bui al een beetje hangen. Ik bleef er met alle vezels in mijn lijf voor vechten. Helaas werd dat vandaag niet beloond.”

De Amerikaan is er als de kippen bij om de loftrompet over ploeggenoot Kelderman te steken. “We kozen vandaag met een duidelijk plan voor de aanval. Ik moet Wilco vanuit de grond van mijn hart bedanken. Het is een fantastische teamgenoot, en daarnaast ook een geweldig mens. Toen ik hem aangaf dat ik me goed voelde en ervoor wilde gaan, bedacht hij zich geen moment. Hij offerde zich volledig op voor mijn kansen. Dat siert hem. Ik ben hem meer dan dankbaar”, steekt Jorgenson zijn Nederlandse ploeggenoot mooie woorden toe.

“Het devies van vandaag was simpel: aanvallen”, stelt ploegleider Grischa Niermann. “We hadden het plan om Matteo en Wilco vooruit te sturen. In eerste instantie was dat om als eventuele springplank te fungeren voor Jonas. Uiteraard was dat wel afhankelijk van hoe Jonas zich zou voelen. Doordat de kopgroep een mooi gaatje kreeg, konden we eventueel ook nog een gooi doen naar de etappezege. Jonas maakte gedurende de rit kenbaar dat we met Matteo en Wilco moesten strijden voor ritwinst. Hij zag namelijk ook hoe de verhoudingen bergop lagen en dat de concurrentie niet te betrappen was op een mindere dag. We hebben het als team vandaag wederom geprobeerd, maar we zijn strijdend ten onder gegaan in een intens gevecht. Ook dat is wielrennen.”