Al vroeg in de wedstrijd werd er flink gekoerst. Onder meer Van Aert en wereldkampioen tijdrijden Tobias Foss zaten mee in een selecte groep met favorieten. Daarna was het op 75 kilometer van de finish de beurt aan Pascal Eenkhoorn. “Ik sprong op het goede moment mee. Even later kwamen we met een mooi groepje van vier renners vooruit te zitten”, vertelt de Nederlander.

“Voor mijn zelfvertrouwen is het goed dat ik hier een finale heb kunnen rijden”, vervolgt Eenkhoorn. De renner in dienst van Team Jumbo-Visma leek lang mee te kunnen strijden voor de medailles. “Helaas was ik net niet goed genoeg op de laatste klim om daar te volgen. In de laatste kilometer kwam ik nog wel terug en probeerde ik er meteen overheen te gaan.”

Met het stilvallen van de groep van Eenkhoorn kwamen Van Aert en Laporte prompt weer in kansrijke positie voor de medailles. Laporte won de sprint voor zilver, maar was onzeker. “Ik wist niet als hoeveelste ik over de streep kwam. Ik ben blij met het zilver. We kwamen voor de regenboogtrui, maar we kunnen tevreden zijn. We wisten niet precies hoe de koerssituatie was. Als we dit eerder hadden geweten, hadden we met één ronde voor het einde misschien nog iets kunnen doen”, aldus Laporte.

De vooraf als topfavoriet bestempelde Van Aert werd uiteindelijk vierde. De Belg zag zijn landgenoot Remco Evenepoel de wereldtitel grijpen. “We hebben een fantastische koers gereden. Voor mij was het uiteindelijk goed dat er landgenoten van mij mee waren voorin. Als er anders gekoerst wordt in onze groep kan ik in een zetel naar de finale. Ik denk dat veel andere renners de koers ook op mij af hebben gestemd. Misschien heeft dat Remco ook net iets meer ruimte gegeven. Ik ben blij dat ik die rol heb weten te vervullen. Uiteindelijk wint de sterkste hier”, besluit Van Aert.