Na tien kilometer koersen kreeg de vlucht van de dag al gestalte. Acht renners kregen maximaal drie minuten voorsprong. Ondanks verschillende tempoversnellingen vanuit het peloton hield de groep vooraan stand. Colin Joyce kroonde zich tot dagwinnaar.

Op ruim zestig kilometer van de streep ontstond er wat tumult in het peloton. Een valpartij zorgde voor de nodige onrust. Ook Teunissen en Timo Roosen toucheerden het asfalt. Beide renners konden hun weg vervolgen.

Roosen was een van de renners van de zwart-gele formatie die het voortouw nam in de jacht op de vluchters. “Ondanks dat de samenwerking in het peloton wel degelijk aanwezig was, brachten de plaatselijke omlopen veel chaos met zich mee. Iedereen trachtte voorin te zitten en dat ging gepaard met de nodige schermutselingen. Dat komt het tempo uiteindelijk niet ten goede op het technische parcours. In de absolute finale speelde de wind ook nog een belangrijke rol. We zaten daar als ploeg goed gepositioneerd, maar we raakten elkaar toch een beetje kwijt in de hectiek. Toen er nog een aantal mannen van het klassement aangingen, zat ik direct op het wiel. Het doel was om te sprinten met Dylan. Helaas lukte het ons niet om de vluchters te grijpen, ondanks verwoede pogingen in de laatste vijf kilometer.”

Roosen haalde opgelucht adem na de valpartij. “Op een van de smalle banen ging ik onderuit. Enkele andere renners in het peloton smakten tegen de vlakte en ik kon hen niet meer ontwijken. Ik maakte een move waardoor ik door kon rollen in het naastgelegen weiland. Ik voelde direct wat aan mijn ribben en knie. Gelukkig heeft me dat verder weinig parten gespeeld en kon ik daarna nog een duit in het zakje doen”, stelt de Nederlands kampioen.

Teunissen was na afloop strijdbaar en prees zich gelukkig dat hem niets mankeert na de valpartij. “Het was een nerveuze dag. Gelukkig mankeert mij niets. Ik sta nog steeds vijfde in het klassement, dus reden genoeg om morgen mijn uiterste best te doen in de afsluitende tijdrit.”