Gedurende een groot deel van de koers zaten de geelhemden goed van voren. Matteo Jorgensen zag zich tot ver in de race geflankeerd door ploegmaats Benoot, Dylan van Baarle en Tim van Dijke. Met nog zo’n zestig kilometer op de teller werd het een man-tegen-mangevecht, met de uiteindelijke beslissing op de Koppenberg.

Daar moest bijna het hele, inmiddels flink gereduceerde, peloton voet aan de grond zetten. Enkel Van der Poel, Jorgensen en Mads Pedersen kwamen fietsend op de top van de Vlaamse kasseienheuvel. Van der Poel sloeg een gaatje, met Jorgenson als eerste achtervolger. De Amerikaan perste zich helemaal leeg, maar kreeg het gat niet dicht. Uiteindelijk werd Jorgenson overvleugeld door de achtervolgers, waaronder dus Benoot.

“Dit was een heel pittige editie van de Ronde van Vlaanderen”, geeft Benoot te kennen. “De benen voelden eigenlijk wel goed aan. Helaas kreeg ik te maken met wat mechanische pech. Op de Oude Kwaremont maakte ik een foutje waardoor mijn achterderailleur een tik kreeg. Een tijdje later kon ik deze pas wisselen. In de finale reed ik helaas nog lek. Wellicht had ik anders kunnen meestrijden voor een podiumplaats, maar het is niet anders. Het was een heel zware dag. We hebben het als ploeg wel geprobeerd, maar spijtig genoeg bleek de concurrentie vandaag te sterk.”

“Dit was een van mijn zwaarste dagen ooit op de fiets”, vertelt Jorgenson op zijn beurt. “Ik heb er alles aan gedaan om de race te winnen. Ik wist dat ik Van der Poel moest volgen en gaf alles om op zijn wiel te zitten. Helaas moest ik een paar meter laten. Ik smeet met mijn krachten om het gat dicht te krijgen, maar het lukte net niet. Daarna was het op bij mij. Van der Poel heeft vandaag heel slim en sterk gekoerst. Hij is absoluut de verdiende winnaar. Wij hebben er als ploeg voor gevochten en ons best gedaan. Op die strijdlust ben ik trots.”

Ploegleider Grischa Niermann geeft na afloop zijn visie op de koers. “We hadden vooraf een plan, en ik denk dat de jongens dat goed hebben uitgevoerd. We zijn strijdend ten onder gegaan. Matteo bleek heel erg sterk op de Koppenberg en geraakte nog bijna tot op het wiel van Van der Poel, maar helaas moest hij zijn inspanning even later bekopen. Matteo heeft ook nog niet zo veel wedstrijden van 270 kilometer in de benen, dus het is logisch dat de tank uiteindelijk leeg raakte. Het was hoe dan ook een leerzame dag voor hem. We hadden gehoopt dat we een mooie situatie konden creëren in de koers, daar hebben we ons best voor gedaan. Het is niet het resultaat waarvoor we naar hier kwamen, maar we verlaten het strijdtoneel met opgeheven hoofd”, besluit de Duitser.