In de etappe van over de tweehonderd kilometer duurde het lang alvorens de kopgroep met Teunissen de vrijheid kreeg. Toen het peloton de zegen gaf, liep de voorsprong al snel op naar meer dan twintig minuten. In de kopgroep was het vervolgens een tactisch kat- en muisspel. Teunissen probeerde het meerdere keren, maar de Sloveen Mohoric bleek de sterkste van de kopgroep.

“Je komt niet iedere dag in die positie, dus dan moet je er vol voor gaan. In zo’n grote groep moet je gokken en geluk hebben”, aldus Teunissen. “We zaten voorin met stuk voor stuk sterke renners. Je kunt niet op één renner gaan letten: iedereen let op iedereen. En je kunt ook niet overal op reageren. Toen Mohoric versnelde op dat stukje bergop had ik niet de benen om mee te gaan”, vervolgt Teunissen.

“Daarachter was de samenwerking ook niet optimaal. Toen bleek dat we geen seconde dichterbij kwamen, weet je dat het voor de tweede plaats is. Wout zei dat hij zich op de tijdrit wilde richten, dus dit was een kans voor mij. Vierde is niet slecht, maar uiteindelijk is het ook net niks. Ik had graag het vertrouwen van de ploeg willen belonen.”