De koers ontbrandde pas echt in de laatste lokale omloop. Op de afsluitende beklimming reed een aantal renners weg. Van Aert bleek alert en haakte zijn wagonnetje aan. “Het was een klim van twee kilometer. Dat is net iets langer dan de gemiddelde klassieke klim”, vertelt Van Aert. “Ik kon de eerste versnelling van Pogacar goed volgen, maar toen Adam Yates besloot aan te gaan moest ik alle zeilen bijzetten om mee te zijn.”

Van Aert moest vervolgens in de laatste kilometers enkele aanvallen pareren. “Ik zat in een groep met enkele echte klimmers. Het feit dat ik hen op de klim kon volgen, toont aan dat het met de vorm wel goed zit. Ik voelde me gedurende de dag goed in orde, mede door het sterke optreden van mijn ploeggenoten. In de slotfase moest ik met mijn krachten smijten en wellicht ging dat ten koste van mijn sprint. Ik word verslagen door een sterke renner. Tweede eindigen is hier zeker geen schande.”

“Ik heb oprecht genoten van de voorbije twee koersen”, is Van Aert stellig. “Het was een fijne ervaring om deze Canadese wedstrijden te rijden. Ik hoop hier ooit nog terug te keren om een gooi te doen naar de zege. Daarnaast was het een goede voorbereiding op het WK. Het parcours van vandaag was zeer uitdagend en wellicht vergelijkbaar met dat in Wollongong over twee weken. Ik heb aangetoond dat ik klaar ben om daar de strijd aan te gaan, maar dit weekend heeft ook uitgewezen dat er een boel kapers op de kust zijn.”


Artikelfoto: James Startt / GPCQM