Zonder de zieke Tiesj Benoot vertrokken de renners vanuit Luik voor de laatste voorjaarsklassieker van dit seizoen. Op de op- en afgaande wegen in de Ardennen kregen elf renners een grote voorsprong, maar die verdween als sneeuw voor de zon toen het peloton het tempo op de steile beklimmingen opvoerde.

Op de voorlaatste beklimming, de Cote de la Redoute, zette Remco Evenepoel als eerste van de favorieten aan. De jonge Belg sloeg meteen een gat en raapte de overgebleven vluchters één voor één op. Van Aert hield zich in het uitgedunde peloton koest en hield de hoop dat hij het gat op de Cote de la Roche-aux-Faucons zou kunnen dichten.

Die hoop vervloog toen Van Aert vlak voor de top van de laatste beklimming moest lossen. Hij knokte zich knap terug in de achtervolgende groep, terwijl Evenepoel zijn overwinning niet meer in gevaar zag komen. In de strijd om de podiumplaatsen verzekerde Van Aert zich van de derde plek.

"Dit was voor mij het hoogst haalbare resultaat", aldus Van Aert. "Ik heb geprobeerd de beste klimmers te volgen en bovenop de Cote de la Roche-aux-Faucons was het hangen en wurgen om mee te zijn. In de laatste kilometers heb ik ervoor gekozen om alles op alles te zetten om te kunnen sprinten voor het podium en dat kostte veel kracht. Het was een sprint van stervende zwanen, maar gelukkig was het net genoeg voor het podium. In de Belgische kampioenschapstrui wilde ik koste wat kost een podiumplek pakken."

Voor Van Aert, die de Ronde van Vlaanderen en de Amstel Gold race wegens een coronabesmetting moest overslaan, was het zijn tweede podiumplaats op een rij. "Mijn doel was om dit voorjaar een monument te winnen en dat is helaas niet gelukt. Gezien de omstandigheden moet ik echter tevreden zijn hoe ik gepresteerd heb en wat ik eruit heb gehaald. Al met al was het een mooi en succesvol voorjaar."