Op de heuvelachtige wegen rond het Italiaanse Imola brak de koers op ongeveer zestig kilometer van de streep open. Nadat de vroege vlucht was ingelopen, ging het tempo omhoog. De aanvallen volgden elkaar op en het kaf werd van het koren gescheiden. Tom Dumoulin, Primoz Roglic en Wout van Aert nestelden zich in de frontlinie. Op de laatste beklimming van de dag reed Alaphilippe weg, waarna Van Aert in de sprint om de overige podiumplaatsen genoegen moest nemen met de tweede plaats.

Van Aert was trots op zijn Belgische ploeg, maar teleurgesteld met de tweede plek. “Ik hoef mezelf en de ploeg niets te verwijten. We hebben gereden zoals we hadden gewild. Toen Alaphilippe demarreerde, kon ik niet mee. Hij was de sterkste. Dat liet hij op de klim zien. Primoz heeft in de achtervolging zijn beste beentje voor gezet, maar we zaten allemaal op de limiet. Deze tweede plaats is pijnlijk. Net als vrijdag was er eentje beter dan ik. Ik had de ploeg graag meer gegeven dan deze zilveren medaille.”

Dumoulin kon op de laatste beklimming net niet aanhaken bij de achtervolgende groep. “Als ik een half procentje beter was, had ik in het groepje met Wout en Primoz gekomen. Bij mijn aanval hoopte ik een aantal renners meer mee te krijgen, maar dat gebeurde helaas niet. Ik mag desalniettemin tevreden zijn met de vorm die ik momenteel heb.”