Rit zeven mocht met recht omschreven worden als de koninginnenrit. In de aanloop naar de slotklim trokken de renners over de Col de la Madeleine en de Col du Mollard. Team Jumbo-Visma nam al vroeg het initiatief en hield enkele vroege vluchters binnen schootsafstand.

Nathan van Hooydonck en Dylan van Baarle zetten zich op kop en hanteerden het tempo in het peloton. Eenmaal op de slotklim was het aan Tiesj Benoot en vervolgens Attila Valter om eens stevig aan de boom te schudden. Laatstgenoemde rolde de rode loper uit voor zijn ploegmaat Vingegaard, waarna de Deen er alleen vandoor reed. Op de top van de Croix de Fer mocht Vingegaard voor de tiende keer dit seizoen zijn armen in de lucht steken. Voor Team Jumbo-Visma is het zege nummer 34.

“Ik wilde vandaag dolgraag voor de etappezege gaan”, geeft Vingegaard na zijn fraaie solo aan. “De benen voelden goed en de jongens werkten onderweg keihard. Het was ook ons plan om het op deze manier te doen. Het afmaken van het beulswerk van mijn teamgenoten is een heerlijk gevoel. De bedoeling was dat Tiesj en Attila hard zouden doorrijden op de laatste klim. Als zij beiden aan hun limiet zaten, was het de beurt aan mij. Gelukkig is het allemaal volgens plan verlopen. Uiteraard heb ik zelf ook flink afgezien. Maar het gevoel van blijdschap overheerst nu.”

Vingegaard loopt nog niet al te ver op de zaken vooruit. “Het Critérium du Dauphiné is een van de grootste wedstrijden ter wereld. Het zou een enorm grote eer zijn wanneer ik mijn naam op de erelijst mag bijschrijven. Voor het zover is, wacht ons morgen eerst nog de slotetappe. Dat is opnieuw een lastige rit. Misschien liggen er weer kansen, maar daar durf ik nu nog niet veel over te zeggen. We gaan in ieder geval de gele leiderstrui verdedigen”, besluit Vingegaard.