Nadat de enige twee vluchters op 35 kilometer van de meet waren ingerekend, regende het aanvallen vanuit het peloton. Namens Team Jumbo-Visma waren onder meer Anouska Koster en Vos voortdurend van voren te vinden. Koster sloeg in de slotfase nog een gaatje, maar werd kort daarna weer bijgehaald door het peloton.

Vos, die de eerste twee etappes ook in een massasprint won, wist dat ze zich gereed moest maken voor een massasprint. Met nog vijfhonderd meter te gaan leek ze ingesloten te raken, maar door een stevige versnelling wist ze zich knap uit het gedrang te wringen. Terwijl Cecile Uttrup Ludwig de sprint als eerste aanging, wachtte Vos geduldig af. Ze bleef de Deense goed volgen en maakte op de laatste meters het verschil. De overwinning betekende Vos’ zevende seizoenszege en nummer elf voor haar ploeg Team Jumbo-Visma.

"Dit is heel bijzonder. Drie keer op rij winnen, dat maak je niet zo vaak mee", aldus een glunderende Vos. "Het was een behoorlijk zware koers waarin veel werd aangevallen. Ik probeerde continu goed van voren te zitten en alert te zijn. Tijdens de laatste paar kilometer was het zaak om goed geplaatst te zitten voor de sprint. De laatste bocht kwam ik goed door, maar daarna raakte ik ingesloten. Ik moest een klein sprintje trekken om terug in positie komen en kwam vervolgens in het wiel van Cecile terecht. Achteraf was dat het goede wiel."

Ondanks de zware inspanning in de finale voelde Vos zich sterk genoeg om te sprinten. "Ik voelde dat er nog een sprint in zat, al weet je nooit hoe explosief de anderen zijn. Het was een pittige koers en dan heeft iedereen wel zere benen. Het moest uit m’n tenen komen, maar als het uiteindelijk zo in elkaar valt, geeft dat veel voldoening."