In tegenstelling tot gisteren duurde het niet lang totdat de vlucht van de dag was gevormd. Eenkhoorn richtte zijn pijlen opnieuw op de ontsnapping en maakte voor de tweede dag op rij onderdeel uit van de kopgroep. De Giro-debutant kreeg samen met zijn vier medevluchters een maximale voorgift van zo’n zeven minuten.

Onder aanvoering van de sprintersploegen werd het gat langzaam maar zeker gedicht, maar door de goede samenwerking in de kopgroep moest het peloton alle zeilen bijzetten om de vluchters in te rekenen. Het kwartet leek zelfs de beste papieren te hebben om te strijden voor de ritzege, maar op driehonderd meter van de aankomst was de samensmelting alsnog een feit.

"Ik heb continu gedacht dat we het gingen redden. Het is jammer dat het in de laatste kilometer stukloopt”, aldus Eenkhoorn na afloop van de etappe. "Het was een redelijk lastige finale, waarin het de hele tijd iets omhoog liep. Ik weet niet of de benen bij de anderen leegliepen, maar in de laatste kilometers verliep de samenwerking niet meer zo goed."

Eenkhoorn was in de kopgroep één van de gangmakers. "Toen we met z’n vijven vooruit waren, zei ik gelijk: we moeten het verschil maken op de klim en vanaf dan de voorsprong verdedigen. Daarna was het heel lang naar beneden en omdat we de wind in onze rug hadden, ging dat heel goed. We hielden goed stand, maar jammer genoeg was het net niet genoeg."