"Dit is een droom die uitkomt. Sinds ik vorig jaar besloten had om terug te keren op de weg, was het mijn doel om deel te nemen aan de Tour de France Femmes en hem op een dag te winnen. Deze overwinning is het bewijs dat ik de goede keuze heb gemaakt”, vertelt een dolgelukkig Ferrand-Prévot na afloop. “Ik wil mijn ploeg en teamgenoten bedanken voor alles wat ze voor me hebben gedaan. Deze overwinning is óók voor hen.”

Met drie gecategoriseerde beklimmingen en een aankomst bovenop de Col de la Madeleine mocht de achtste etappe met recht de koninginnenrit worden genoemd. Marion Bunel maakte deel uit van een omvangrijke kopgroep die vanaf de start was weggereden op de Col de Plainpalais. De koploopsters kregen een mooie voorsprong, maar waren niet opgewassen tegen het geweld dat van achteren kwam.

Op de Col de la Madeleine ontbond Sarah Gigante als eerste haar duivels. Ferrand-Prévot sprong met haar mee en de twee reden even later naar Bunel, die al haar energie gebruikte om de voorsprong met de overige klassementsvrouwen nog verder te vergroten. Toen de jongeling klaar was, versnelde Ferrand-Prévot en reed ze Gigante op achterstand.

"Op het moment dat Sarah aanviel, wachtte ik tot Demi (Vollering) het gat ging dichten. Dat deed ze niet, dus toen ben ik zelf maar gegaan. Ik reed het gat dicht en even later sloten we aan bij Marion, die geweldig werk verrichte. Ik kon even in haar wiel herstellen, waarna ik Sarah probeerde kwijt te raken. Het was een geweldig gevoel om met de steun van het Franse publiek de berg op te rijden."

Ferrand-Prévot reed naar de twee overgebleven vluchters toe en liet ze één voor één achter. Na een fraaie solo bereikte ze met een grote voorsprong de finish. "Ik ben hier zo ontzettend blij mee. Ik weet dat we de Tour nog niet hebben gewonnen, maar dat ik de gele trui mag dragen, is al een droom die uitkomt. We gaan er morgen alles aan doen om de trui mee naar huis te nemen."

Teammanager Rutger Tijssen is trots op de prestatie van Ferrand-Prévot en de rest van het team. "Hier hebben we heel lang naartoe gewerkt met z’n allen. Uiteindelijk kom je op D-day en maakt Pauline het geweldig af. Ik zei van tevoren tegen haar dat ze de Madeleine moest benaderen als een olympische wedstrijd. Toen we zagen dat ze wegreed, waren we in eerste instantie vol ongeloof. Daarna kwam er een gevoel van trots. De hele ploeg verdient een dikke pluim."