Nadat een vluchtgroep van vier al relatief vroeg werd teruggegrepen, nestelden de troepen van Team Jumbo-Visma zich op kop van het peloton. De slotfase stond bol van hectische situaties en valpartijen bleken daardoor onvermijdelijk. Kooij zat mede door die opwinding geïsoleerd in de slotkilometer, maar spurtte desondanks naar de tweede plaats in de straten van Peer.

“Dit is een teleurstelling”, zijn de eerste woorden van Kooij, die de rit vervolgens analyseert. “Na het terugpakken van de vroege vlucht zaten we met het team lang in een goede positie. Daar zorgden Lennard Hofstede en Jos van Emden voor. In de slotfase raakten we elkaars wiel kwijt in de hectiek. Ik moest zelf enkele keren een inspanning leveren om weer in goede positie te geraken. Ik kon uiteindelijk nog een goede sprint rijden, maar kwam net tekort voor de overwinning. De tweede plaats is zeker niet slecht, maar je koopt er uiteindelijk niets voor. De benen zijn deze week goed. Daar put ik een hoop vertrouwen uit. Wellicht dat er morgen een nieuwe kans komt, maar we zullen met de ploeg bekijken wat dan het plan wordt.”

Ploegleider Maarten Wynants zag in eigen streek een ploeg die vocht voor iedere meter. “We wisten op voorhand dat het een hectische finale zou worden. De smalle straten zorgden voor de nodige hectiek. We zaten eigenlijk heel de dag in goede positie. Het is balen dat we Edoardo Affini moesten missen in de finale, nadat hij zijn positie verloor omdat hij achter een valpartij zat. Olav moest daarom in de slotfase noodgedwongen smijten met zijn krachten. Hij was genoodzaakt zijn sprint vanuit het achterveld in te zetten, waardoor hij vermoedelijk nipt tekortschiet voor de overwinning. We waren opnieuw dicht bij succes. Het mooie aan wielrennen is dat er altijd weer een nieuwe kans komt. Die kans volgt morgen al.”