De koers in het noordwesten van Italië voerde de renners over 177 kilometer van Rocca Canavese naar Borgosesia. Onderweg slaagden vijf renners erin zich los te maken van het peloton. Het vijftal vergaarde een maximale voorsprong van drie minuten. Team Jumbo-Visma zette de kaarten op sprinter Kooij en verzuimde zodoende niet in de achtervolging. Op 25 kilometer van de finish konden de vijf vluchters een streep zetten door hun ambities.

Dat bleek het startsein voor een hectische finale. Op twintig kilometer van de streep schoof Kooij onderuit in een verraderlijke bocht. Met bebloede schouder, onderarm en scheenbeen stapte de coureur uit Numansdorp snel terug op zijn fiets. Mede door de inspanningen van zijn ploeggenoten keerde Kooij vlot weer terug in de voorste regionen van het peloton. Michel Hessmann en Edoardo Affini namen vervolgens de lead-out voor hun rekening. Laatstgenoemde katapulteerde Kooij op enkele honderden meters van de finish. De sprinter onderstreepte zijn goede vorm, maar delfde het onderspit tegen winnaar Matthew Walls en runner-up Giacomo Nizzolo.

“Deze derde plaats is zeker niet slecht”, verklaarde Kooij na afloop. “Walls en Nizzolo hadden op het eind net wat meer pure snelheid. Met de valpartij in het achterhoofd denk ik dat dit een prestatie is waar ik mee kan leven. Uiteraard was ik liever niet gevallen, maar dat zijn dingen die gebeuren in het wielrennen. Gelukkig kon ik mijn weg vervolgen. Na zo’n valpartij is het zaak om de knop om te zetten en keihard te werken om terug te keren in het peloton. Het doet deugd dat ik kon rekenen op de fantastische steun van mijn ploeggenoten. Het zegt mij verder niets dat ik een van de jongste renners van het peloton ben. De ploeg gaf mij vandaag het vertrouwen en dat wil ik graag terugbetalen. In de komende jaren hoop ik mooie stappen te zetten en mee te doen om de overwinning in wedstrijden als deze, maar het is altijd ongewis wat de toekomst in petto heeft.”