Gesterkt door de prijs voor de meest strijdlustige renner in de etappe van gisteren, trok Affini er in het begin van de rit opnieuw vandoor. De Italiaan, bezig aan zijn vijfde Giro d’Italia op een rij, creëerde een gaatje samen met een drietal andere renners. Al snel kreeg die groep gezelschap van een hoop coureurs, want de strijd om een plekje in de vlucht bleek hevig.

Ook Valter mengde zich in het aanvalsgeweld. Na een spervuur aan aanvallen vanuit het peloton kneep de Hongaar er tussenuit. Valter vatte lange tijd post in een van de achtervolgende groepen, probeerde vervolgens vanuit daar de sprong te maken naar het front, maar ook zijn strijdlust werd uiteindelijk niet beloond met een ereplaats in de ultrasnelle twaalfde etappe.

Na afloop geeft Valter aan dat hij over goede benen beschikte. “Ik voelde mezelf goed in orde vandaag. Het was een knotsgekke en snelle etappe. Ik probeerde aan het begin van de rit mijn instinct te volgen. Ik wist dat de eerste de beste uitvalspoging niet de juiste zou zijn. Ik belandde uiteindelijk in een sterke groep, maar misschien was die groep wel iets te groot. Ik probeerde het een aantal keren, maar het bleek tevergeefs. De samenwerking ontbrak ook wel een beetje in de groep. Dat is eigenlijk wel jammer, want mijn benen zijn zeker goed”, erkent de Hongaar.

“Ondanks dat we nog maar met vier renners in koers zitten, hebben we ons wederom getoond”, vervolgt Valter. “Edoardo zat gisteren mee en vandaag opnieuw. Hij is heel sterk. We laten onze kopjes niet hangen en proberen alle kansen die er voorbij komen met beide handen aan te grijpen.”