In de langste etappe van de Italiaanse rittenkoers, die ruim 239 kilometer telde, ontstond al snel de traditionele vlucht. Twee renners kozen de aanval en sloegen een gat dat opliep tot maximaal zes minuten. De vluchters leken het lang te kunnen volhouden, maar werden op 145 kilometer voor de streep alweer gegrepen.

Het peloton, dat inmiddels onder barre omstandigheden aan het koersen was, deed het voorlopig rustig aan. De ogen waren al snel gericht op de finale, waarin een lange, regelmatige klim stond te wachten. Op de slotklim probeerden meerdere renners iets te forceren, maar toch trok een grote groep naar de finish. Vendrame bleek na bijna 240 kilometer de beste in de sprint.

“Het was echt heel koud en ik heb flink afgezien”, blikt Uijtdebroeks terug. “Het was vooral belangrijk om je mentaal sterk te houden. Ik heb mezelf constant gemotiveerd en mijn benen waren in orde. Ik had zeker wel de benen om aan te vallen, maar toen er aangevallen werd, zat ik net te ver. Ik heb gelukkig redelijk makkelijk daarna het gat kunnen dichten. Ik ben blij dat ik geen tijd verloren heb en het gevoel is goed.”

Ploegleider Maarten Wynants zag ook een goede Uijtdebroeks, maar baalt ervan dat Simon Yates niet in de eerste groep kon finishen. “We hadden er niet op gerekend dat Simon tijd zou verliezen. Dat is wel echt een bittere pil. Cian was gelukkig wel goed in orde. Ook Olav (Kooij) toonde zich sterk, maar moest door het hoge tempo toch lossen. Je hoopt dat op de slotklim het tempo niet heel hoog ligt, waardoor Olav misschien mee zou kunnen sprinten. Maar dat was helaas niet het geval.”