Daags na de openingstijdrit kregen de rensters een relatief eenvoudige etappe voorgeschoteld. Twee rensters kozen het hazenpad en kregen een vrijgeleide van het peloton, dat geen aanstalten leek te maken om het gat te dichten. Met nog tien kilometer te gaan, draaiden de sprintteams de gaskraan open en verdween de voorsprong van de laatst overgebleven vluchter als sneeuw voor de zon.

Uiteindelijk mondde de etappe uit in een massasprint en daarin bleek Consonni de snelste. De Vries, die in de laatste tien kilometer te maken kreeg met een leegloper, kwam op één minuut en acht seconden van de winnares binnen. "Heel jammer, want ik voelde me de hele dag supergoed. Ik zat telkens bij de eerste twintig en kon elke keer goed meeschuiven."

"Op vijftien kilometer van de streep voelde ik opeens dat m’n band leeg begon te lopen", gaat De Vries verder. "Eerst dacht ik dat het wel meeviel, maar even later heb ik toch van fiets moeten wisselen. Mijntje en Lieke kwamen mij halen en hebben alles gegeven om het tijdverlies zoveel mogelijk te beperken. Ik ben heel dankbaar dat zij hun eigen kansen hebben opgeofferd voor me vandaag."

Een getergde De Vries kijkt met veel belangstelling uit naar de dag van morgen. "Ik heb er zin in. Het is de eerste aankomst bergop, dus ik hoop op revanche. Ik hoop dat het dan gedaan is met de pech."