De finish van de heuvelrit lag op de Cote du Stade Olympique, een klim van zo’n vijf kilometer met een piek van twaalf procent. Dankzij goed voorbereidend werk van zijn teamgenoten manoeuvreerde Van Aert zich een weg naar voren en nestelde hij zich in het wiel van geletruidrager Pogacar. Met een machtige eindsprint gaf de groenetruidrager vervolgens iedereen het nakijken.

"Ik ben hier superblij mee. Ik heb de ploeg gevraagd om de rit te controleren, omdat ik er vertrouwen in had dat ik deze etappe kon winnen. Extra mooi als je het dan kunt afmaken", aldus een gelukkige Van Aert. "Dit soort ritten kun je niet winnen zonder ploeg. Nathan Van Hooydonck heeft echt berewerk verricht door de hele dag op kop te rijden. Ook voor hem ben ik superblij dat ik heb gewonnen."

Volgens Van Aert was het op de slotklim ‘knokken en overleven’ om bij de voorsten te blijven. Daarin slaagde hij met verve. "Ik wist dat ik een goede kans zou maken als ik in de laatste driehonderd meter zou geraken. Ik raakte eerst nog een beetje ingesloten door een klassementsrenner en ik was bang dat ik er niet meer uit zou komen. Gelukkig zag ik een opening en kon ik iedereen passeren."

Van Aert, die de ploeg de achtentwintigste seizoenszege bezorgde, deed eveneens goede zaken voor de groene trui. "Dit was voor mij een belangrijke etappe om mijn voorsprong in het puntenklassement te vergroten. Sowieso stond er veel druk op de eindsprint, omdat Pogacar nog wat bonificatieseconden kon pakken voor de gele trui. Gelukkig presteer ik het best als de druk hoog is."