De wegrit van het wereldkampioenschap wielrennen, dit jaar voor de verandering aan het begin van de maand augustus, draaide uit op een slagveld. Een spervuur aan demarrages leverde op meer dan honderd kilometer van de streep al een eerste afscheiding op, met daarbij onder meer de Team Jumbo-Visma renners Van Aert, Tiesj Benoot, Nathan van Hooydonck en Dylan van Baarle. Christophe Laporte viel vooraan weg door materiaalpech.

Nadat onder meer Benoot en Van Hooydonck zichzelf volledig hadden weggecijferd in dienst van Van Aert, bleef een elitegroep van vier renners over in de achtervolging op Alberto Bettiol, die alleen was weggereden. De Italiaan werd na een solo van enkele tientallen kilometers ingerekend door het groepje met daarin Van Aert, Van der Poel, Mads Pedersen en Tadej Pogacar. Op dat moment plaatste Van der Poel een aanval. Van Aert kon als langste aanklampen, maar moest de Nederlander uiteindelijk ook laten gaan. Van der Poel reed de laatste twintig kilometer solo naar de streep, ondanks een valpartij in de slotfase. Van Aert bleef achtervolgen en toonde andermaal aan over sterke benen te beschikken, resulterend in de zilveren medaille.

Na het in ontvangst nemen van dat eremetaal vertelt Van Aert zijn verhaal. “Natuurlijk kwam ik hier voor de gouden medaille, maar ik ben realistisch genoeg om te stellen dat zilver vandaag het hoogst haalbare was. Daarom sta ik hier nu toch als een enigszins tevreden persoon. Toen Mathieu zijn demarrage plaatse, zat ik direct op zijn wiel. Ik was in staat dat een even vol te houden, maar moest daarna helaas passen. Ondanks dat we alles hebben gegeven in de achtervolging, begrepen Mads, Tadej en ik op dat moment direct dat de vogel was gevlogen.”

De Belg vervolgt: “Het was een zinderende koers, die uiteindelijk uitmondde in een man-tegen-mangevecht. Ik zat telkens in een uitstekende positie. Dat was volgens mij de sleutel tot succes op dit parcours. Ik kan mijn teamgenoten niet genoeg bedanken voor de steun gedurende deze dag. Ik had veel vertrouwen in de vele bochten en wilde telkens het initiatief nemen op de klimmetjes. De benen waren absoluut goed, maar er bleek er eentje simpelweg beter. Petje af voor wat Mathieu vandaag heeft bewerkstelligd. Mijn focus gaat nu op de tijdrit van komende week.”

Landgenoot Benoot zag naar eigen zeggen af, maar bleek in staat het nodige werk te verrichten voor zijn kopman. “De koers was slopend, maar desondanks kwam ik er doorheen. Wout vroeg me om het initiatief van de wedstrijd in handen te nemen en de race te controleren. Nadat hijzelf vervolgens overnam, bleven alleen de sterksten over aan het front. Het is jammer dat Wout zijn sterke dag niet kon bekronen met de gouden medaille, maar Mathieu wordt volledig terecht de nieuwe wereldkampioen. Hij piekt vandaag wederom op het juiste moment, zo eerlijk moeten en kunnen we zijn”, erkent Benoot, die in de achtergrond naar een negende plaats reed.