Een sterke kopgroep van tien reed gedurende de etappe weg van het peloton. Door enkele hindernissen onderweg dunde de kopgroep uit en begonnen zes renners met een voorgift van een minuut aan de zeven kilometer lange slotklim. De slotkilometer boezemde de renners met stijgingspercentages tot boven de twintig procent en een onverhard pad behoorlijk angst in.

De laatst overgeblevene vluchter Lennard Kämna leek op weg naar de ritwinst, maar daar dachten de klassementsrenners anders over. Vingegaard snelde in de laatste honderd meter voorbij de Duitser. Daarmee leek Vingegaard op weg naar zijn eerste ritzege in de Tour, ware het niet dat Pogacar met een ultieme krachtsinspanning zijn wiel net iets eerder over de streep drukte dan de Deen. In de achtergrond greep Roglic de derde plaats.

Vingegaard, na de zevende etappe de nummer twee van het algemeen klassement, staat met een gemengd gevoel aan de finish. “Ik voelde me supersterk op de beklimming en daar ben ik uiteraard heel tevreden mee. Het is echter doodzonde dat ik in de laatste meters nog werd ingehaald. Als ploeg staan we vandaag met twee man op het podium. Dat is een signaal dat het met de vorm wel goed zit. Dat niveau hebben we nodig om in de komende bergetappes te kunnen wedijveren met de concurrentie. Ik zit niet echt in zak en as na deze tweede plaats. Het gevoel van de goede vorm van Primoz en mij overheerst”, besluit Vingegaard.

“Ik kan tevreden zijn met mijn klassering van vandaag”, vertelt Roglic. “De pijn na mijn val van eergisteren is voor mij geen excuus en ik weiger de handdoek in de ring te gooien. Ik zal hoe dan ook blijven vechten. Het herstel zal vanzelf met de dag beter verlopen. De laatste honderden meters van vandaag waren erg zwaar, maar ik vocht me naar de top. We hebben het als ploeg goed gedaan.”