In de laatste wedstrijd op Australische bodem was het vooral uitkijken naar de dubbele beklimming van de Challambra Crescent. Op deze venijnige pukkel, die een gemiddeld stijgingspercentage van zo’n negen procent kent, maakten Van Dam en Reijnhout een sterke indruk. De twee behoorden tot de sterkste vrouwen in koers en mochten met tien anderen gaan strijden om de overwinning.

In de laatste tien kilometer zag Reijnhout, de winnares van twee jaar geleden, haar kans schoon om te demarreren. De jongeling pakte een klein gaatje, maar kreeg niet genoeg ruimte om haar concurrenten met een solo-aanval te verrassen. In de sprint die volgde, toonde Wollaston zich de sterkste. Van Dam legde beslag op de zesde plek, vlak voor Reijnhout.

"Ik denk dat we er alles hebben uitgehaald wat erin zat", blikt Reijnhout terug op de wedstrijd. "Ik wist dat het moeilijk zou worden om weg te rijden, maar als je het niet probeert, weet je het nooit. Het parcours was niet zwaar genoeg om het verschil te maken. Toch kijk ik met een positief gevoel terug op deze dag."

Reijnhout vond het fijn om terug te zijn op de plek waar ze twee jaar geleden haar eerste profzege boekte. "Door de jaren heen kom je erachter waar je goed in bent. Wedstrijden met heel veel korte inspanningen en steile klimmetjes liggen mij wel. Twee jaar geleden was de groep minder groot en kon ik wegblijven. Helaas was dat nu niet het geval."

Ploegleider Jesper Mørkøv deelde de complimenten uit aan zijn team. "De meiden hebben een sterke koers gereden. Het was een lastig parcours, waarop Rosita en Sarah lieten zien bij de besten te horen. Rosita plaatste in de finale nog een goede aanval, maar kreeg niet de ruimte om solo weg te komen. Al met al hebben we een goede koers gereden en tot het einde meegedaan om de zege. Een zesde plaats in dit veld is niet slecht."