Op dag negen van de Giro d’Italia maakten de renners zich op voor de langverwachte graveletappe. In de finale kregen de renners enkele gravelsectoren voorgeschoteld, goed voor zo’n dertig kilometer aan onverharde wegen. De finishlijn werd getrokken op de Piazza del Campo, de iconische aankomstplaats van de Strade Bianche.  

De wedstrijd brak open op de eerste gravelstrook van de dag: de Pieve a Salti. Nadat de vroege vluchters werden ingerekend, scheurde het peloton in enkele stukken onder impuls van Lidl-Trek. Van Aert en kopman Simon Yates waren steeds voorin de groep te vinden. Op zo’n vijftig kilometer te gaan baande Van Aert zich een weg naar voren. De Belg kreeg aanvankelijk vier metgezellen mee in de personen van Egan Bernal, Thymen Arensman, Brandon Rivera en Del Toro. Even later wist ook Mathias Vacek de sprong naar voren te maken, maar Van Aert en Del Toro bleken de sterksten in koers. In de achtervolgende groep reed Yates een sterke koers. De Brit zou als tiende finishen.  

Op de Monteaperti-klim reageerde Van Aert op de versnelling van Del Toro. Bernal wist het tempo van de twee even te volgen, maar moest hen niet veel later laten gaan. Van Aert en Del Toro gaven elkaar vervolgens geen duimbreed meer toe. De twee reden samen richting aankomstplaats Siena. Op de steile slothelling van de Via Santa Catarina moest Van Aert alles uit de kast halen om zijn metgezel te volgen. Met de dalende slotmeters in zicht pakte Van Aert de koppositie. De Belg streed zich vervolgens een weg richting zijn eerste zege van het seizoen, zijn vijftigste profzege ooit. Dankzij deze zege volmaakte Van Aert ook de Grote Ronde-trilogie. Hij heeft nu in elke Grote Ronde minstens een etappe gewonnen.  

“Deze zege doet enorm veel deugd”, reageert een emotionele Van Aert na afloop. “Ik hoef de mensen niet te vertellen hoe hard ik heb moeten werken om terug op dit niveau te komen. Ik heb een hele weg afgelegd de afgelopen periode. Dit is meer dan een overwinning. Dit is het resultaat van maanden hard werk. Op sommige momenten in de koers had ik het enorm moeilijk. Isaac reed een fantastische koers, waarvoor ik hem ook feliciteer. Ik wist dat ik als eerste door de laatste bocht moest komen, wat me uiteindelijk ook lukte.”  

“Het is extra speciaal voor me om net hier deze zege te boeken”, voegt Van Aert eraan toe. “Op deze plek begon het allemaal voor me in de Strade Bianche van 2018. Hier zette ik mijn eerste stappen op het hoogste niveau. Twee jaar later won ik de Strade Bianche. Het is dus een mooie plaats om de ritzege te pakken. Het voelt heel erg goed.”