In de 110e editie van de Ronde van Vlaanderen waren de ogen al snel gericht op de lastige heuvelfase. Bij het opdraaien van de Wolvenberg was het Laporte die zich toonde en ervoor zorgde dat de finale al vroeg werd geopend.

Op de Molenberg brak de koers vervolgens volledig open. Een favorietengroep, met daarin Laporte en Van Aert, zorgde voor een eerste grote schifting. Op de tweede beklimming van de Oude Kwaremont trok Pogacar vervolgens hard door. Van Aert leek in eerste instantie mee te zitten, maar moest uiteindelijk de favorieten toch laten gaan.

De 31-jarige Belg gaf echter niet op en bleef in de achtervolging knokken, wat uiteindelijk resulteerde in een vierde plaats achter Pogacar, die soleerde naar de zege. In de achtergrond reed ook Laporte een sterke race, door als negende te finishen.

“De benen spraken vandaag,” blikt Van Aert na afloop eerlijk terug. “Ik zat goed gepositioneerd bij het opdraaien van de Oude Kwaremont voor de tweede keer, maar ik kon uiteindelijk net niet lang genoeg volhouden. Op het einde ontplofte ik een beetje, waar ik achteraf best wel van baal.”

Van Aert reed in de achtervolging uiteindelijk nog een sterke finale. “Mads en ik hebben in de achtervolging nog goed samengewerkt, waarna ik ben blijven vechten tot aan de finish. Ik ben tevreden over mijn prestatie, maar ik had op een beter resultaat gehoopt.”

Ook Head of Racing Grischa Niermann laat zijn licht schijnen over de koers van vandaag: “Wout kon helaas net niet mee, maar de verhoudingen waren vandaag duidelijk. Pogacar was veruit de sterkste. Wout mag trots zijn op de wedstrijd die hij heeft gereden. Er waren er simpelweg drie sterker. Ook Christophe heeft een sterke wedstrijd gereden.”