Team Jumbo-Visma bracht de kopman in goede positie naar de beslissende heuvelzone. Op de Taaienberg brak de koers echt open. Van Aert zat na die klim in goede positie met bijna alle grote namen, maar moest een paar kilometer later even afhaken met een lekke band. Dankzij het harde werken van Pascal Eenkhoorn, Nathan van Hooydonck en Timo Roosen, kon Van Aert met een ferme tussensprint terugkeren.

“Voor de Taaienberg voelde ik al dat de band een beetje aan het leeglopen was. Dat was een heel slecht moment om te wisselen, dus ik heb gewacht totdat het echt niet meer anders kon. Daar verschiet ik allicht de cartouche die ik in de finale tekort kwam”, legt Van Aert de gebeurtenissen rond zijn materiaalpech uit. “Het is logisch dat ik op een gegeven moment alleen kwam te zitten. Na mijn lekke band moest ik al mijn teamgenoten opofferen om de situatie snel recht te zetten. De jongens waren er toen ze er moesten zijn. Die inspanningen kostten uiteraard heel veel krachten.”

In de kilometers daarna liet de winnaar van twee etappes in Tirreno-Adriatico zich onder meer op de Paterberg en Oude Kwaremont goed zien, maar na zijn explosie op de Tiegemberg liepen de benen leeg.

“Ik houd een dubbel gevoel aan deze koers over”, is Van Aert eerlijk. “Mijn plaats zou in de voorste groep zijn, maar dat zat er vandaag niet in. Op het Vossenhol ging het licht ineens uit. Ik voelde na mijn aanval dat er niet meer in zat. Daarna was het geven tot het eind, maar vooraan zaten ze natuurlijk niet stil. Deceuninck–Quick-Step toonde zich als blok erg sterk. Ze hebben de koers verdiend gewonnen. Het is jammer van vandaag, maar gelukkig komt Gent-Wevelgem er al snel aan.”