De 66ste editie van de Vlaamse voorjaarklassieker bleek niet de meest gelukkige voor Team Visma | Lease a Bike. Zo moest Per Strand Hagenes al snel de wedstrijd verlaten na een val. Uit verder onderzoek bleek dat de 20-jarige Noor een neusbreuk opliep. Later bleven ook Dylan van Baarle, Tiesj Benoot en kopman Wout van Aert niet van pech gespaard.

Na een razendsnel eerste wedstrijd-uur liet het peloton een kopgroep van tien renners begaan. Daarachter was de geel-zwarte formatie steeds bij de les in een nerveus peloton, dat zich opmaakte voor de cruciale hellingen. Eenmaal op de kasseihellingen bekampten de favorieten elkaar. Van der Poel plaatste enkele aanvallen op ruime afstand van de aankomst, maar de Team Visma | Lease a Bike-pionnen wisten telkens te reageren. Ondertussen verdween Van Baarle uit het peloton na materiaalpech. Tiesj Benoot moest even later de wedstrijd verlaten na een valpartij.

Al snel kwamen de kopmannen in de kop van de koers. Een groep van zo’n 25 renners, met Van Aert en Jorgenson, dook de finale in. Op de beklimming van de Paterberg liep het mis voor Van Aert. Bij een ultieme poging om een plek op te schuiven, ging hij tegen de grond. Toen hij terug op de fiets zat, zette de tweevoudige E3-winnaar solo een achtervolging in op Van der Poel. De Belg naderde tot op zo’n tien seconden, maar het laatste stukje kon hij niet meer goedmaken op de wereldkampioen. In de slotfase werd Van Aert nog bijgehaald door de latere nummer twee Jasper Stuyven.

“Het was een domme val”, vertelt een moegestreden Van Aert na afloop over zijn valpartij op de Paterberg, het moment waar hij Van der Poel uit het zicht verloor. “Ik wilde via de kasseien een positie winnen, maar mijn wiel bleef hangen aan de rand. Voor ik het wist, raakte ik de grond. Die val bepaalde natuurlijk hoe het verdere verloop van de koers eruitzag.”

“Ik geloofde even dat ik de kloof naar Van der Poel zou dichten”, gaat hij verder. “Enige tijd ging het gelijkop, maar de achtervolging kostte me veel krachten. Na de Karnemelkbeekstraat was het moeilijk voor me om het tempo hoog te houden. Op het eind zat ik dan ook door mijn beste krachten heen. Ergens was ik opgelucht toen Stuyven bij me kwam. Op die manier kon ik even uitrusten in het wiel. Achteraf gezien was de derde plaats nog het hoogst haalbare.”

In de achtervolgende groep reed Jorgenson naar plek vijf. “We kunnen dit wel een pechdag voor de ploeg noemen. Onderweg verloren we enkele belangrijke pionnen, waardoor we collectief minder sterk werden. We konden het nog rechtzetten door met Wout en mezelf in de kopgroep te zitten, maar het kantelpunt was de val van Wout op de Paterberg. Daarna kwam ik in de achtervolgende groep te zitten, waar ik het erg koud kreeg. Ik probeerde Stuyven te volgen, maar de benen waren op. Al met al ben ik blij dat ik ook hier kon meestrijden voor de ereplaatsen. Ik kijk uit naar de komende klassiekers, waar we hopelijk meer geluk zullen hebben als ploeg”, aldus de 24-jarige Amerikaan.

“Het is aan ons om veerkracht te tonen”, stelt ploegleider Arthur van Dongen. “Natuurlijk was het balen, maar we hebben al met pechsituaties weten om te gaan in het verleden. We zaten als ploeg goed in de wedstrijd, maar de valpartijen van Tiesj en Wout waren cruciaal. Ik ben ervan overtuigd dat Wout in staat was om Van der Poel te volgen, al was hij uiteindelijk zeker de terechte winnaar. Nu zullen we de wonden likken en de balans opmaken met het oog op de klassiekers die volgen de komende periode.”